Niepełnosprawność w życiu codziennym

W ciągu ostatnich 10 lat wiele Instytutów Zdrowia, Centra Kontroli Chorób jak i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zidentyfikowali usługi dla osób niepełnosprawnych jak i samo zjawisko, jako ważne obszary badawcze. Wymogło to na badaczach potrzebę postawienia niepełnosprawności jako zagadnienie priorytetowe, dla ich badań.

Osoby niepełnosprawne są dwa razy bardziej narażone na bezrobocie niż osoby pełnosprawne i trzy razy częściej żyją w ubóstwie (Narodowa Organizacja ds. Niepełnosprawności, 2004). Często napiętnowani przez społeczeństwo, oskarżani o to, że sami są odpowiedzialni za swoją sytuację materialną i niemożność podjęcia leczenia – nie mają się wybronić. Skoro rynek pracy nie stwarza im możliwości zarobku, tym bardziej w mniejszych miejscowościach czy też wsiach, nie mają pieniędzy na życie a co dopiero na leczenie. Dodatkowo wszelki choroby występujące powszechnie u starzejące się społeczeństwa obarczają również ich, ze zdwojoną siłą. Efekty starzenia u osób niepełnosprawnych są dwukrotnie bardziej odczuwalne (De Jong & Brannon, 1998).

W związku z ogromną potrzebą nieustannej opieki zdrowotnej, państwowej jak i prywatnej, badacze zasugerowali opracowanie wszechstronnego i zintegrowanego systemu opieki, który obejmuje opiekę zdrowotną i usługi wspomagające takie jak transport, higiena osobista, czy pomoc z mieszkaniami. Nikt jednak nie zna idealnego połączenia wszystkich składowych, które miałyby znacząco ułatwić życie niepełnosprawnym jednostkom. One same często nie są w stanie, jednoznacznie ocenić, które potrzeby są najpilniejsze i jak oni sami subiektywnie oceniają swój poziom życia.

Niepełnosprawność definiowana jest jako problem funkcjonowania na poziomie indywidualnym, będący skutkiem choroby lub stanu zdrowia powodującego upośledzenie. W oparciu o ten model badania i interwencje koncentrują się na wyeliminowaniu choroby i / lub upośledzenie w celu poprawy stanu funkcjonalnego osoby (Brandt & Papież, 1997; Nagi, 1991; WHO, 1980). Dlatego podstawową konstrukcją jest choroba lub stan zdrowia powodujący kalectwo. Skupia to szereg działań jakie powinny być podjęte w celu zwiększenia dobrostanu.

Społeczeństwo angażuje się w coraz to większym stopniu w liczne akcje społeczne, których pośrednim celem jest głębsze poznanie zjawiska niepełnosprawności. To jedna z możliwych inicjatyw cieszących się dużą popularnością. Ma zwykle szeroki zasięg i odnosi się do wszystkich grup społecznych. Im szerzej działamy i mobilizujemy społeczeństwo do czynnego działania, tym większe efekty obserwować będziemy w dłużej perspektywie. Udostępnianie twardych danych WHO, ONZ czy innych organizacji zdrowotnych, może wydawać się bezcelowa jednak komunikaty powtarzane ze wzmożoną wielokrotnością pozostawią po sobie nawet najmniejsze ziarnko w naszej świadomości.

Natalia Gąsiewska, Redaktor Bloga Work 4 Life, wolontariusz

Źródła;
Lutz, B. J., & Bowers, B. J. (2005). Disability in Everyday Life. Qualitative Health Research, 15(8), 1037–1054.
DeJong, G., Palsbo, S. E., Beatty, P. W., Jones, G. C. Kroll, T. & Neri, M. T. (2002). The organization and financing of health services for persons with disabilities, Millbank Quarterly, 80(2), 261-301.

Poprzedni Reality of the handicapped in Poland and around the world

Zostaw komentarz