Osoby niepełnosprawne intelektualnie a poczucie osamotnienia

Stwierdzenie „samotny człowiek” – to oksymoron, czyli coś zupełnie przeciwnego, przeciwstawnego sobie. Ludzie z natury są istotami społecznymi, instynktownie dążą do interakcji z innymi. Czerpią z tego chociażby zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak np. poczucie bezpieczeństwa, czy przynależności do określonej grupy.

Przeciwieństwem poczucia towarzystwa, życia społecznego jest osamotnienie. Osamotnienie jest stanem zdecydowanie negatywnie wpływającym na naszą kondycję psychiczną, a to z kolei przekłada się również na nasze zdrowie fizyczne! Za sprawą osamotnienia nie możemy realizować swoich fundamentalnych potrzeb psychicznych – miłości, uznania wśród innych ludzi, bezpieczeństwa i przynależności do danego ugrupowania. Jest to stan, który nieoderwalnie niesie ze sobą poczucie lęku, zagrożenia, stres, a także możliwą depresję.

Zjawisko osamotnienia bardzo często można zauważyć chociażby wśród młodzieży, ale i nie tylko. Niejednokrotnie oglądając TV lub słuchając statystyk w radiu, można zetknąć się z wzrastającymi wskaźnikami osób dorosłych, starszych – dotkniętych samotnością.

Jak myślisz – a jak jest z tym wśród osób niepełnosprawnych intelektualnie?

W 2016 roku Anna Wojnarska i Renata Zubrzycka dokonały specjalnej analizy tego zjawiska. Jak się okazało, zagadnienie osamotnienia osób niepełnosprawnych intelektualnie (NI) jest tematem dość rzadko podejmowanym w badaniach naukowych przez polskich psychologów i pedagogów.

Dokładna metaanaliza różnych badań empirycznych pozwoliła stwierdzić, że poczucie osamotnienia jest zdecydowanie bardziej nasilone u osób NI, niż u osób sprawnych intelektualnie. Badani lub ich opiekunowie podawali przyczyny tegoż zjawiska jako najczęściej : stygmatyzację społeczną, brak umiejętności nawiązywania i podtrzymywania relacji międzyludzkich, a także ograniczone możliwości kontaktów społecznych ze względu na ich niepełnosprawność. Co ciekawe, okazało się, że znaczący wpływ na odczucia takich osób mogą mieć postawy rodzicielskie osób NI, system edukacyjny, spostrzegane wsparcie społeczne, jak i również udział w lokalnej społeczności.

Kluczowym aspektem jest świadomość osób pełnosprawnych o utrudnieniach, z jakimi osoby z niepełnosprawnościami muszą zmagać się każdego dnia, w różnorodnych dziedzinach życia. Warto, aby wychodzić do osób niepełnosprawnych z własną inicjatywą i nawiązywać nowe znajomości. Dla nas jest to jedno wyciągnięcie ręki, rozmowa, poznanie, dla osób niepełnosprawnych – może znaczyć to wszystko!

Bibliografia : Wojnarska, A., Zubrzycka, R. (2016). Poczucie osamotnienia osób niepełnosprawnych intelektualnie. Instytut Pedagogiki UMCS. Lublin.

Jagoda Rumniak, Redaktor Bloga Work 4 Life, wolontariusz

Poprzedni Kilka kluczowych wskazówek w jaki sposób pomagać osobie niepełnosprawnej

Zostaw komentarz